Je kunt ook zelf een verhaal of gedicht naar de redactie mailen. Mail naar familievan@indigo.nl onder vermelding van 'mijn verhaal'. Geef daarbij duidelijk aan welke naam je bij je verhaal of gedicht wilt plaatsen.
Binnen twee weken zie je of jouw verhaal geplaatst is.
Kijk wel even naar de spelregels* onderaan deze pagina. 

Lianne, 16 jaar
 
Mijn moeder heeft Borderline. Dit weet ik nog maar 2 jaar. Maar ze heeft het natuurlijk al veel langer. Toen ik jonger dan 8 jr was zorgden altijd oppassers voor mij. Nooit papa en mama. Pas ‘s avons vlak voordat ik naar bed ging kwamen hun in beeld. Toen ik 8 was vond mama mij te groot dat er iemand voor me kwam zorgen en was ik vanaf toen (bijna) altijd alleen. Als mama wel thuis was negeerde ze me en als ze me niet negeerde dan ging ze boos doen. Me vader bemoeide zich soms wel met mij maar werd altijd door me moeder tegen gehouden. Zodat hij zich steeds vaker terugtrok en het aan mama overliet.
 
Mama kon het werk steeds minder aan en kwam thuis te zitten. Hierdoor werden de problemen voor mij groter. Ik zag mama veel en haar wisselende stemmingen en boze buien werden steeds erger. Mama irriteerde zich al aan mij als ik langs haar liep. Want eigenlijk wilde ze me niet vlak na de geboorte. Mama kende geen grenzen en ging er makkelijk overheen. Ze deed: slaan, duwen, aan haren trekken, mij pesten, mij branden soms, in de loopkast opsluiten, nare opdr8 voor me verzinnen, me vernederen, kleineren etc.
Het werd steeds erger en soms zei papa er wel wat van maar mama wou niet dat hij zich ermee ging bemoeien. En als ie doorzeurde kon hij ook klappen krijgen. Toen ging papa mij alleen nog helpen als mama echt te ver ging (mij branden of alsmaar slaan bv).
 
Ik leefde veel op straat en omdat er geen regels waren thuis bed8 ik mijn eigen regels. Het ging tussen mama en papa niet goed. En toen papa weg moest lange tijd (nu nog!) dan heeft ze een vriend. Steeds weer andere zodat ik soms liever op straat sliep dan thuis. Op straat is veiliger dan thuis. Dat ik weg was sn8s of ‘s avonds laat dat kon haar niks schelen.
 
Thuis was het alleen veilig als ze me negeerde. En ik moest eigenlijk onzichtbaar zijn. Niet me laten zien en niks zeggen dat was het beste. En als je geluk had dan viel je niet op en anders was het weer raak met mij straffen en/of slaan.
 
3 weken geleden ben ik in een pleeggezin gekomen. Ze zijn heel aardig tegen me en dat vind ik raar. En vaak denk ik dat ik straf moet krijgen maar dat krijg ik dat helemaal niet. Ik moet aan veel dingen wennen en mijn hele wereld staat op z’n kop. Alles wat voor mij normaal is dat is voor anderen gek of helemaal niet zo normaal. En ik ben erg bang voor mensen. Deze mensen zijn ok maar toch vertrouw ik ze niet. En ik vertrouw hun aardig zijn ook helemaal niet. Ik denk dat het alleen een truucje is om m8 te krijgen en mij dan pijn te doen. Maar vraag me wel af hoe dat zit want hun aardigheid lijkt me niet gespeeld. Een hele nieuwe wereld waar ik niks van snap en nu midden in zit. En snap niks van hun. Soms heb ik liever een klap (die krijg ik hier helemaal niet!) dat is tenminste duidelijk voor mij dan hun manier van doen. En hun aardig zijn steeds. Heb woensdag te horen gekregen dat ik hier mag blijven wonen! En hoef nooit terug naar mama. Of ik naar papa moet als ie vrij is dat weet ik niet (ik hoop ‘t niet). Maar zover is ‘t niet.
 
Een tip voor jullie: blijf veel praten. Dat helpt mij tenminste via chatsites mijn verhaal doen. En nu hier! Want hoewel ‘t over is, is ‘t nog lang niet over. Heb heel veel last van me verleden elke dag weer. 
 
Marianne, 17 jaar

Mijn moeder heeft last van wisselende stemmingen. De ene keer is mijn moeder heel lief tegen mij en mijn twee jongere broertjes, de andere keer wordt ze snel boos en is ze heel onredelijk tegen ons. We moeten dan ook altijd rekening houden met mijn moeder. En omdat ik de oudste ben thuis doe ik vaak ook allerlei taken in huis, omdat mijn moeder dat niet kan. Mijn moeder vertelt mij altijd alles. Mijn moeder vertelt me bijvoorbeeld regelmatig dat ze het zo rot vindt dat ze niet goed voor ons kan zorgen. Maar wat kan ík daaraan doen?
Ik vind het ook heel moeilijk dat ik vaak niet bij mijn moeder terecht kan met dingen die mij dwarszitten. Ik voel op zo'n moment dan erg alleen. Gelukkig heb ik wel 1 vriendin waarmee ik over thuis kan praten, maar ja... het is toch niet je moeder.

Hamid, 20 jaar
Ik weet eigenlijk niet precies wat er met mijn vader aan de hand is. Mijn vader is sinds kort zijn baan kwijt en sindsdien ligt hij vaak op bed. Omdat ik niet precies weet wat er met mijn vader aan de hand is, ben ik ook bang dat ik later ook dat soort klachten krijg. Ik heb weleens geprobeerd om het er met hem over te hebben, maar hij wil er niet over praten. Mijn moeder praat er ook niet over. Ik vind het erg jammer dat mijn ouders niet willen vertellen wat er met hem aan de hand is. Ik weet daardoor ook niet goed wat ik tegen mijn vrienden moet vertellen. De laatste tijd durf ik om die reden ook geen vrienden meer mee naar huis te nemen, want ik ben veel te bang dat mijn vader toevallig ook beneden is en raar gaat zitten doen. Ik weet niet goed wat ik daarmee moet.

Sara, 23 jaar

Toen mijn ouders uit elkaar gingen, ging het steeds slechter met mijn vader. Mijn vader dronk altijd al wel graag een biertje, maar toen ging hij steeds meer drinken. Mijn moeder had inmiddels weer een nieuwe vriend en dat vond mijn vader erg moeilijk. Als ik samen met mijn broer bij hem langs ging, had hij vaak al een borrel op. Het lukte hem in het begin nog wel om naast het drinken ook te werken, maar toen hij een keer dronken op zijn werk kwam, hebben ze 'm ontslagen.Dat ontslag heeft hem in laten zien dat hij echt hulp nodig heeft.
Hij is nu in behandeling en hoopt op langere termijn van zijn drankprobleem af te komen.

Sarah, 15 jaar

Sommige wonden
zijn zo diep
Dat ze nooit helen

Want als ik terugdenk
aan die tijden...
Doet het nog steeds pijn

Dan moet ik steeds
weer huilen...
Alsof het zo had moeten zijn

Als jij niet zo dom was, was het dan hetzelfde gegaan?
Het is een ziekte!
Maar je kon er wat aan doen! Toch?
Ben ik misschien te hard voor je?
Nee! Hoe kan ik nou te hard voor je zijn?
Jij bent mijn vader.
Het kan niet mijn schuld zijn!
Het is niet mijn schuld! Toch?

Kijk naar wat je me hebt aangedaan
Ben je nu blij?
NEE!
Nou waarom deed je het dan hè?! WAAROM?!
Omdat je een klootzak bent!
Je bent eigenwijs! Je bent super eigenwijs!
Je luistert niet eens naar je eigen dochter!
NEE!
Jij moest je leven verkloten!
Daar kan ik niks aan doen!
Dat doe je helemaal zelf!
Waarom gaf je mij de schuld hè?! Waarom?!
Tja, ik kon niks terugdoen! Je hield gewoon van dat machtsspelletje!
Hoeveel pijn je me ook deed ik vergaf je toch wel!
Nou dit keer kun je het vergeten!
Het is tijd om mij om vergiffenis te vragen!
Het is tijd om verstandig te worden!

Maar heb ik het recht wel…Om zo boos te zijn?
Het is maar een ziekte...
Het is niet mijn schuld! Toch?

Mirjam, 22 jaar

The Mask
Inside a war of feelings
I can feel a heart that's beating
I watch these lips, just smiling
But if you look a little closer
You can see my eyes are crying

Hidden behind a wall
Is just my forbidden history
Full of pain, scars and tears
But there's no one who sees me crying
I just keep on smiling

Caught up in a mystery
I am creating my own reality
Images just pass me by
But I won't let them hit my heart
I am just playing my role

Just keep on hitting me
I can tell you one thing
You will never reach my heart
Because these walls
Are just protecting me

But living behind my mask
Is just making me tired
I feel like nobody knows me
Instead of all the smiles I give
It's just a nightmare in wich I live

Sophie, 15 jaar

Wanneer ik thuis ben
en jou zie zitten
kijk ik goed,
heel goed in welke stemming jij vandaag verkeert

Niet zomaar zal ik meer iets tegen je zeggen
nee, ik moet goed kijken of het wel kan
ik hoef niet weer een boze uitbarsting,
dat heb ik inmiddels wel geleerd

Moet je jezelf nou toch eens zien
vind je dat dat nou echt normaal?
hoe je tegen mij praat,
hoe je tegen mij schreeuwt
zo wil ik niet leven, ik wil niet worden zoals jij!

Snap je dat dan niet
heb je het nog steeds niet door?
en nee, het is niet erg om te zeggen dat het je spijt
en nee, het is niet erg om te laten zien dat je dit keer geen gelijk hebt
waar ben je las ik thuis kom van schoolkamp?
waar ben je in godsnaam op de dagen dat ik je nodig heb?
nee niet thuis, niet hier in huis

Je bent weg, bij een gezin die ik niet ken
moet dat nou echt zo lopen?
het beïnvloed me papa, ja echt waar
nu ik zo terugkijk, op de manier hoe jij me behandeld hebt
ben ik niet verdrietig, ook niet boos..
ik ben gewoon niet gelukkig, niet meer blij

11-jarig meisje

Mijn moeder is na een paar jaar getrouwd te zijn met mijn vader depressief geworden.
Daar is ze van afgekomen en daar ben ik trots op.
Nu 2008 heeft ze het weer, nu is het alleen moeilijker voor haar om weg te blijven want ze heeft 4 kinderen.
Ze is elke woensdag, vrijdagavond en het weekend thuis.
We doen klusjes om het huis schoon te houden.

Twee weken later dacht ze dat we haar niet nodig hadden.
 Voordat dat gebeurde dacht ze dat we niet van haar hielden.
Heel vaak is ze blij, soms verdrietig maar nooit boos.
Ze verstopt haar emoties voor ons en dan als iedereen boven is dan laat ze haar emoties gaan.
Ze is depressief en ze loopt soms te shaken.

Dochter van 25
Mijn moeder is al zolang ik me kan herinneren depressief...ik woon samen met mijn vader en 2 jongere zusjes.
Nu is ze sinds kort opgenomen, dat heeft grote impact op het gezin.
Ik doe voornamelijk het huishouden, en dat is zwaar. Mijn vader werkt 40 uur in de week.
Ik vervang mijn moeder op plekken waar zij moet staan, dit doe ik al heel lang.
Ook toen ze nog thuis woonde, want ze ligt moe op bed.
Ik voel boosheid naar haar toe, maar ben vooral heel verdrietig, omdat ik bij andere gezinnen andere beelden zie.
Maar wat ik vooral probeer is om mijn zusjes nog een beetje plezier te laten hebben.

Spelregels Mijn verhaal:
- Je verhaal is maximaal 300 woorden lang.
- Je verhaal is respectvol geschreven (dus niet schelden, dreigen enz.).
- Je gaat ermee akkoord dat jouw verhaal binnen twee weken op de site wordt geplaatst.
- Het verhaal gaat over werkelijke ervaringen en/of gevoelens. Het is echt gebeurd en is dus geen fictief verhaal.